Op een frisgroen, bijna aquatisch doek drijven verschillende bellen, als spookachtige gezichten in een eindeloze oceaan van tijd. Een lichte, gele stroom lijkt ze aan te raken, een subtiele metafoor voor het verstrijken van momenten. Elk belletje symboliseert een leven, een kortstondig bestaan in de grote kosmische zee. Een poëtische weerspiegeling van onze tijdelijkheid.